• Francy Wilthuis
  • Blog

MIJN mijmeringen

De laatste tijd ben ik erg gefascineerd door het woordje ‘mijn”.
Het woord suggereert bezit en bezit geeft vaak inhoud aan iemands identiteit.
Dat kan als in “mijn kinderen”, oftewel: ik ben moeder/vader.
Of “mijn voetbalclub”, oftewel: ik ben onderdeel van de club.
“Mijn huis/auto/boot/camper”, oftewel: ik ben succesvol, ik ben eigenaar van...
En wat te denken van “mijn burn-out/reuma/hartkwaal/astma”.
Ik vraag me dan af; heeft de uitspreker van deze “mijn” zich geïdentificeerd met zijn/haar ziekte of kwaal? En zo ja, wat doet dit dan met diens zelfbeeld en energie?
Ik betrap mezelf er ook regelmatig op.

Lees verder

  • Francy Wilthuis
  • Blog

Reisverhalen

Een reis naar binnen, een reis naar mijn eigen kern.
Dat is de reis die ik al een tijd geleden begonnen ben.
Deze reis is “mede mogelijk gemaakt” door allerlei gebeurtenissen in mijn leven.
Zoals in ieders leven van alles plaatsvindt.
Ik merkte dat ik steeds meer behoefte kreeg te begrijpen waarom deze dingen plaatsvonden in mijn leven en waarom ik erop reageerde zoals ik dat deed.
Ik merkte dat ik vaak reageerde vanuit gewoonte, vanuit een aangeleerd gedrag;
zo deden we dat vroeger bij mij thuis;
zo verwachten de mensen in mijn omgeving dat van mij;
zo is het veilig voor mijn kinderen;
zo kan ik rekenen op begrip van mijn vrienden…

Lees verder

  • Francy Wilthuis
  • Blog

Ken ik mij?

Ken ik mij? Wie ben ik dan?
Op deze vraag is mijn primaire reactie: Ja, natuurlijk ken ik mij.
Ik ben een vrouw, 51 jaar, moeder, dochter, zus, vriendin, boerderijkind, schoolleider, coach, creatief, wandelaar, woon in Twente, leer en lees graag, houd van schrijven….
Allemaal waar én er zijn meer mensen die aan dit profiel voldoen.
Mensen waar ik in wezen weinig mee gemeen heb waarschijnlijk.
Dus, nogmaals:
Ken ik mij? Wie ben ik dan?
Wie ben ik in wezen?
In de kern van mijn zijn, als alles wát ik ben wegvalt.
Wie ben ik dan nog steeds?

Lees verder

  • Francy Wilthuis
  • Blog

Overgave

Overgave.

Het is een thema voor mij deze afgelopen paar dagen.
Degenen die me gevolgd hebben op fb weten dat ik deze zomer een wandelreis door Umbrië (Italië) gemaakt heb in mijn eentje.
Het is de eerste keer in mijn 51-jarige leven dat ik een dergelijk avontuur ben aangegaan.
Het was intens, vervullend, confronterend en het gaf me een gevoel van vrijheid dat ik nog niet eerder op deze manier ervaren heb.
Ik hield op fb een dagboek bij, een reisverslag van de wandelingen en datgene wat zich in mijzelf voltrok. Het was heerlijk om te doen en het ging als vanzelf.
Ongeremd, moeiteloos en vanuit mijn pure zelf.
Ik was niet bezig met wat “men” ervan zou vinden, of hoe het zou overkomen.
Ik schreef bijvoorbeeld vrijuit over mijn vertrouwen in engelen.
Ik deelde hoe ik soms praat met mijn overleden vader en zoon.

Lees verder

  • Francy Wilthuis
  • Blog

ongewikkeld

Niks is zeker in ons leven.
Ik heb het al zo vaak ervaren.
Net als jij waarschijnlijk.
En toch doen we ons best om zekerheden te creëren.
Het geeft ons veiligheid.
Totdat we erachter komen dat deze zekerheid en veiligheid slechts schijn zijn.

Om ons heen gebeurt van alles wat we niet aan zagen komen, doorlopend.
En dan bedoel ik niet alleen de vervelende dingen, die ons uit balans brengen.
Ik doel ook op de mooie momenten in ons leven.
We hebben ze meestal niet gepland, het wordt zelden door ons geregisseerd.
Het is er gewoon opeens.

Lees verder

Geïnteresseerd? Neem gerust contact op!

Veeg je talenten niet onder het tapijt, maar ga samen met een coach op zoek naar je eigen kracht.

Alle rechten voorbehouden.
Privacyverklaring.